Van droom tot wieg

Het is een schande, ik weet het. Ik zit hier dan ook met het rood op de wangen, en nee, het is geen zonnebrand.

Het is alweer een tijd geleden dat ik hier ben komen 'posten', maar hier, om het goed te maken, enkele foto's van Yana's eerste zwembeurt!

******************************************************

eerst in het kleine zwembadje van meter, gefascineerd van de visjes op de bodem

******************************************************

hoe smaakt water eigenlijk?

******************************************************

nope, geef mij maar een lekkere aardbei (blijkbaar zelfs een groene)

******************************************************

in het grotere zwembad kan ik meer bewegen

******************************************************

laat mijn zussen maar binnen schuilen voor de warmte, ikke vind het zalig hier!

******************************************************

poseren? Ikke? Waar haal je dat uit?

******************************************************

hoe groot gaat Yana worden? Zooooooooooo groot!

******************************************************

Beetje beschaamd? Ikke? Bahneegij, gewoon lekker vingertje

******************************************************

Wij twee boos dat er een hond in huis is? Waar haal je dat? Zalig zo'n hondemand!

******************************************************

Buikje vol, melkmondje als resultaat en dromen van zonnige zomerdagen!

******************************************************

Wat zeg je van mijn tandjes?

Omdat ons dwarsliggerke iedere nacht met haar benen tussen de spaken van haar bed zit, en ons daarmee ook wakker jammert, ben ik vandaag om een slaapzak gegaan.

Grote zus vindt haar nu op een zeemeermin lijken!

Oma en opa hadden een fijne aanbieding van de vereniging waar ze lid van zijn, ze konden een dagje mee genieten in Plopsaland voor een gunsttarief. Wij zouden onze abonnementen gebruiken. Het stond al weken op de kalender, en gezien het goed weer van vorige week, hadden we goede hoop dat het gisteren ook zo zou zijn...

Terwijl het hier pijpenstelen regende, viel het in De Panne reuze mee. We hebben het er in de namiddag toch op gewaagd om door te rijden.

We hebben toch een paar stralende uren gehad. De kinderen waren echter we kletsnat, niet van de regen, maar van de fonteinen (terwijl ze eigenlijk niet mochten, maar ja...).

Terwijl het vorige week een toeloop was van 13000 mensen, waren er gisteren slechts 1300 bezoekers, wat maakte dat we het park haast voor ons alleen hadden. Zalig toch? Ondanks de regendruppels rond kwart na vijf, en mijn haarspeld die stuk brak door de kracht van Anubis, The Ride.

10 jaar Plopsaland: hieeeeep hiep hoeraaaaaaaaaaa

*****************************************************

Bumba, Bumba, Bumbaaaaaaaaaaaaa.

*****************************************************

Ja hoor, er zijn heus nog andere bezoekers hier, ergens...

*****************************************************

Wij ons niet mogen natmaken? Hmmmm moeilijk zulle

*****************************************************

Kijk mama, de fonteinen spuiten echt niet

*****************************************************

Generatie grootouders/kleinkinderen, mooi plaatje

*****************************************************

Een week geleden, fietsen in een temperatuur van 39°, zalig

*****************************************************

Blote voetjes voor Yana, het is toch echt te warm (en de fietshelm nog wat te groot)

*****************************************************

Yenthé op kop: nu ze goed kan fietsen zijn we deze zomer veel weg met onze 'trap-t-em-zelf'

Nu ons Yenthé het al aandurft om ook al naar school te fietsen, is het hier sportief troef in huis.

Ons tweede dochter beheerst het fietsen nu helemaal sedert twee weken. Dat ze heeft moeten wachten tot nu om afscheid te nemen van de helft van haar wielen, dat is deels ons fout.

Ik had vorig jaar ofwel een dikke buik, ofwel hevige rugklachten, ofwel een boorling, waardoor het voor ons niet mogelijk was om Yenthé te leren fietsen.

Gelukkig is er nog altijd nonkel Timmy, die Yoni ook heeft leren fietsen. Hij was de aanleiding voor de laatste duw die Yenthé nodig had om hét te kunnen. Papa nam het graag over om na school het schoolpad op en af te rennen tot ze het goed onder de knie had. Dat Yenthé herhaaldelijk onzachte buiklandingen maakte, kon de pret niet drukken. Ze zou fietsen!

Yoni op haar beurt, die gaat graag alleen met de fiets naar school, en in het naar huis rijden vindt ze het super om de halve weg af te leggen met vrienden. Weldra zal een andere vriendin het gezelschap vervoegen die net iets verder woont, dan is het samen uit - samen thuis.

En vandaag heb ik dan de kinderzit op de fiets gemonteerd, Yana erin, en zijn we samen naar de school gereden om beide zussen op te halen.

Wat ze er precies van vond, kan ze nog niet zeggen, maar dat ze het niet leuk vond, dat was duidelijk.

Ze keek boos en vond de wind in haar oogjes helemaal niet fijn.

Wat ze dan wel ontzettend fijn vond, was de pasbeurt fietshelmen!

Nope, is geen taalfout, geen verkeerd typen, het staat er, en moet er staan: een 't'. Hof van Eten.

De laatste week  ben ik bezig geweest met wroeten in de tuin, omspitten, uitgraven, ... Doel was om eerst een omheining te maken voor het voorste deel van onze tuin, dat smaller is omdat er een pad langs loopt en ons pellets huis er langs staat.

Aanvankelijk zou er geen omheining komen, maar met onze Thor die graag overal over en tussen loopt, moest het wel gebeuren. Hij heeft niet bepaald van die fluwelen pootjes als poezen kunnen hebben.

Chris had een paar dagen verlof genomen, en sleepte het materiaal voor me aan. Altijd handig als je man met een Sharan rijdt, nietwaar?

Terwijl ik met spade en goede moed de tuin in trok, verzorgde hij de ritten van en naar school voor de twee oudsten, en hield zich bezig met ons zieke Yana, waarvan we eerst hoopten dat er, mede dankzij de hoge koorts, een tand zou bij komen. Niet dus, ze bleek gewoon een hevige verkoudheid van grote zus gekregen te hebben, waaruit mag geconcludeerd worden dat

1: de zussen graag met kleinste zus spelen en

2: egoïsme verre uit den boze is, dat zelfs de ziektekiemen graag en gretig verdeeld worden.

De omheining is af, en lijkt op een ranch waar paarden vrolijk grazen achter een houten omheining. Even hebben we Yenthé kunnen wijsmaken dat er een pony zou komen die zich graag zou kunnen uitleven op een gebied van 8 op 4 meter. Jieeeeeeeeeeeehaaaaaaaaaaaaaa, cowgirl!

Meters hout, een hoop palen, 175 kg beton voor de omheining en 560 liter potgrond voor de aanplanting zijn er al door de handen gegaan, waarbij ik vermoedelijk nog eens een 1000 liter zal nodig hebben vooraleer de 24m² helemaal zal aangeplant zijn.

En wat staat er zoal, hoor ik u vragen?

Op dit moment een kleine kruidentuin (die slechts halfweg is van wat er bedoeld is te komen), frambozenstruikjes, rabarber, druivelaar, aarbeiplantjes. Liefdevol gezaaid zijn de Nice courgetten en Oost-indische kers (heerlijk).

De rabarber komt van een andere locatie in de tuin. Vorig jaar gekregen voor moederdag van mijn mama, maar nadien spoorloos verdwenen, tot vorige week dé grote verschijning: hij stond 20cm hoog! Met een grootse fierheid dat de rabarber mij niet had verlaten heb ik het van de daken geschreeuwd, tot ik gisteren tot grote verbijstering mocht ontdekken dat de echtgenoot er (blijkbaar nogmaals) met de grasmachine was over gegaan... Geen wonder dat ik mijn rabarber steeds kwijt was!

Mijn kiwiplanten kan ik niet meer verplaatsen en sieren de muur van de gebuur, nog twee jaar wachten en de eerste kiwi zal verschijnen (zit daar een kalender in? Vier jaar om, check, vuur de eerste kiwi maar af...?).

Er staat nog heel veel op het verlanglijstje om aan te planten, zowel groente als fruit, maar dat houdt de spanning er in. Alles ineens is niet te doen, voor gezondheid en portemonnee niet, maar is wel een oefening voor 'het geduld'.

Maar ondertussen heb ik dat stukje tuin ons 'Hof van Eten' gedoopt. Al moge gezegd dat 'Hof van Eden' ook wel op zijn plaats is, gezien de geschiedenis van Adam en Eva.

En dat brengt me op het volgende, als  we denken aan Adam en Eva, en de tuin van Eden, dan moet er nog een vijgenboom komen. Ah ja, kwestie van de 'dresscode' in ere te houden, niet?

Thuisbij doet even een stapje opzij. Mijn ventje had deze week een ergerlijke ervaring, waarvan hij graag enige ergernis met jullie wil delen...

Dat Didier Reynders niet dood is van zijn eerste leugen is iedereen onderhand genoegzaam bekend. 10 jaar Minister van Financiën - 1 puinhoop op zijn diensten.
De staatschuld is onder zijn verantwoordelijkheid heel erg ontspoord maar Didier komt met alles weg. Maar dit alles nu hier even uitleggen zou ons te ver leiden.

Deze week mochten we het zelf eens ondervinden hoe incompetent de dienst Financiën ( of is het dienst Faecaliën?) is. 

Op 9 mei 2009 dienen we keurig onze belastingsaangifte in via het o zo fantastische systeem Tax on Web dat volgens bovengenoemde meester-tovernaar de diensten efficiënter moet doen werken.

Op zich is het een mooi tool maar omdat men niet de juiste opleiding geeft aan de ambtenaren blijft het steken in een halfslachtig semi-automatisch systeem. De ambtenaren gebruiken niet eens de helft van mogelijkheden. In de US bestaat dit bvb ook en als je op 9 mei 2009 alles indient dan heb je een afrekening binnen de 15 ( ! ) dagen ( ! ).

We zijn nu 8 mei 2010 en ik kreeg nog geen enkele afrekening hoewel alles bij ons bekend is en dat de Staat beter weet waar ons geld vandaan komt incluis hypothecaire leningen enz ... En toch duurt het een jaar. Dit is onvoorstelbaar.
Maar als je dan weet hoe het komt dan is het helemaal om te lachen.

Begin deze week neem ik toch maar contact op met de dienst. Ik moet wel zeggen, de dame die ik aan de lijn krijg, verbond me onmiddellijk met de juiste dienst.

De verantwoordelijke dame was er even niet en ik werd keurig terug gebeld. Ik legde mijn situatie uit : de eerste keer met Tax on web en we hebben nog nooit zo lang moeten wachten. Wat is de zin van dergelijk systeem dan ! De dame in kwestie keek op haar scherm. Ik hoorde ongelooflijk veel getokkel en gesteun. Haar programma was traag zei ze en nu wil ik echt niet gemeen zijn, ik schrijf nu echt niet wat ik op dat moment dacht. Maar daar kwam het verlossende antwoord : ze zag dat er op 25 maart brief aan ons werd verstuurd met een vraag om meer inlichtingen. We kunnen daarmee leven. Dat ambtenaren er zijn om te controleren vind ik terecht. Maar dat niet iedereen op gelijkaardige manier wordt gecontroleerd is een ander verhaal maar dan zijn we weer vertrokken voor een paar hoofdstukken ... ik informeerde naar de reden van het schrijven en ik kreeg doodleuk te horen : " we wensen een attest waarin staat dat u 66 % invalide bent"

Het werd even stil. Bij mijn weten had ik geen oorlog meegemaakt. Ik voelde even of ik nog alle ledematen bezat en kan enkel vaststellen dat ik nog steeds behoorlijk functioneerde. Maar de dame kwam gelukkig met de verlossende opmerking : " Dat klopt zeker niet ?" Ik kon mijn echtgenote om de hals vliegen daar ik hier me als een door Christus gezegende lamme voelde die plots weer kon lopen. Maar ze was niet in de buurt. Dan maar de kat even geknuffeld. De dame blijkt een brief opgesteld te hebben die aan ons gericht was maar had die vergeten af te printen. Ze had dan een andere brief gemaakt voor een helaas minder fortuinlijk iemand en in mijn bestand gekopieerd. Dat was de reden van het uitblijven van deze doch niet onbelangrijke correspondentie met Vadertje Staat.

Op zich geen probleem en ik vroeg de dame wat ze moest weten en ze wou inzage in de facturen voor de energiebesparende maatregelen en het was in orde. Ik besloot het haar persoonlijk te brengen daar ik nog met een vraag zat ivm de aangifte voor 2010. " U bent altijd welkom " zei de dame heel vriendelijk en wees nou eens eerlijk : een lieve stem die u met één druk op de knop verlost van alle kwalen en weer 100 % gezond verklaard die wil een mens toch ontmoeten. Een kwestie van eventueel nog andere mirakels te mogen verwachten.

Alle bewijzen in verband met de vervanging van de ramen en deuren werden bij elkaar gesprokkeld en ik vertrok. Ik moet wel zeggen dat ik heel erg schrok van de toegankelijkheid van de dienst en de vriendelijkheid waarmee ik tot aan de juiste deur werd geholpen. Eerlijk is eerlijk en wat goed is mag gezegd. De wonderbaarlijke dame met geneeskrachtige knoppen op haar computer zat precies op mij te wachten. Dat gaf me een zeer geruststellend gevoel. Ik overhandigde haar de documenten en het was in orde. Ik kreeg de belofte dat het onmiddellijk in orde zal gebracht worden. Maar ik vond toch dat ik hier even een rechtzetting mocht krijgen. Ik vroeg namelijk of we nu effectief nog 2 maand na deze maand op onze terugstorting moesten wachten. De dame zei "Meneer iedereen is gelijk voor de wet, natuurlijk moet u wachten".

Toen ik opperde dat ZIJ wel een fout had gemaakt en dat ik,  indien die brief op 26 maart in onze bus was gevallen, er op 27 maart zou gestaan hebben. De zaak zou dan voor eind maart geklaard zijn en het geld zou eind mei op de rekening staan. "U maakt een fout en kan ze in wezen recht zetten. Ik begrijp dat iemand iets verkeerd kan kopiëren in de computer maar als ik fout maak en ik kan ze recht zetten dan doe ik dat", probeerde ik nog. De dame haar ogen begonnen te draaien en toen ik vroeg of ik met haar overste mocht spreken, dan begon ik weliswaar te vrezen dat ze opnieuw die knop zou zoeken en me met meer 66 % invaliditeit opzadelen.

Maar de overste kreeg ik dan toch te spreken. Hij toonde begrip maar zei dat iedereen gelijk was voor de wet. Ja dat lazen we ook al in Animal Farm. Ik fluisterde " maar de één een beetje meer gelijk dan de andere" . Beide ambtenaren bekeken me nu wel heel erg boos. "Kijk ", zei de man " u wacht uw afrekening af en dient dan klacht in".

Dus ik informeerde naar de tijdsspanne voor de behandeling van deze klacht. "De standaardprocedure kan een paar weken zijn en u wordt dan 2 maand na de behandeling van de klacht uitbetaald.", schoof hij me nog toe alsof ik een gunstadvies kreeg. Van zo een gevatheid moest ik echt bekomen. Een Yeah right gevoel maakte van mij meester en gaf toch mee dat dit absurd was.

"Dat is uw goed recht", kreeg ik te horen en ik werd overmand van emoties door zo veel begrip. De slimme zwijgt dacht ik dan maar.

Maar ik had nog een vraag ivm de nieuwe belastingsbrief. Het was mij niet duidelijk waar de aftrekpost stond voor de interesten van een groene lening. Ik werd bekeken met 4 blikken vol ongeloof. Ik schrok dat er in diezelfde ruimte nog 3 collega's zaten. Zo stil waren die aan het werken dat ik ze niet had opgemerkt. 

Eén gooide zelfs haar armen in de lucht en riep " groene leningen maar dat is nieuw daar kennen we nog niets van ! " Ik ontdekte zelfs paniek in haar ogen. Maar het werd opgelost.

Mijn oog viel plots zelf op het juiste vakje en ik heb het hen dan maar keurig uitgelegd. Ze waren zichtbaar blij.

Maar ik was toch verwonderd van deze ingeving en keek in de richting van de dame achter de computer. Zou ze deze keer weer op een magische knop gedrukt hebben ? ....

Baby's blijven geen baby's. Dat mogen we voor de derde keer meemaken.

Ons Yana is ondertussen geëvolueerd naar een guitige meid, die graag met afstandsbedieningen speelt, boodschappen schaakt, en op haar auto & nieuwe schoenen graag de vloer onveilig maakt.

nu al chips willen... (op schoot bij de dochter van de vriendin) lees ook hieronder, nieuwe blog!

Het was de voorbije week vast de ellendigste week in  het leven van onze achtmaand-jonge meid.

Maandag naar de kinderarts voor haar overgeven. Wij maakten ons zorgen, de kinderarts vindt haar goed genoeg groeien en voldoende wegen, dus dat ze braakt moeten we er dan maar bij nemen. Het feit dat ze wel goed reageert op gekochte babyvoeding, was voldoende. "Potjes zijn niet slecht dus doe zo verder, dat is dan 40€" was het verdict... Onze zuur verdiende centen waren op een fractie van een veel minder zuur gewerkte seconde van eigenaar gewisseld...

Die avond kwam er nog iets nieuws bij: koorts. Suppootjes, een knuffel en het zonnetje brachten wat verlichting aan ons zieke meisje.

's Nachts liep de temperatuur plots op tot 40.3°C, ondanks de medicijnen en goede zorgen van papa en mama. Hier was toch meer aan de hand?  Ons meisje wou ook al een paar dagen niet goed eten, en was ondertussen 300 gram af.

Op dinsdag de ontdekking van de dag gemaakt: ons lieve meid heeft een tandje! Het piept een klein beetje boven het tandvlees, maar hey, het begin is er!

Maar ons meisje lijkt niet onder de indruk van de verandering in haar mondje, en houdt de kaken stevig op elkaar. Niemand heeft zakens in haar mondje, geen gluurders noch pottenkijkers worden een blik gegund op dat kleine rijstekorreltje.

Vrijdag ligt ons Yana op haar wikkelkussen, en moet luid lachen terwijl ik haar was en over haar buikje kriebel. Ik zie... een tweede tandje!

Geen wonder dat ze zich zo rot heeft gevoeld!

Maar nu vindt ons meisje dat ze bij de groten hoort en daarbij horen geen flesjes meer. Oh nee, vrijdag heeft ze haar eerste friet gegeten (vol smaak), daarna heeft ze mijn Magnum vakkundig afgesnoept (nee, wees gerust even likken, meer mocht ze nog niet), en gisteren heeft ze haar eerste aardbeien uit het vuistje gegeten, met veel smaak en zin naar meer.

Het is een feit: ons meisje wordt groot en heeft de Bourgondische geest van mama en papa meegekregen!

Gisteren waren de meisjes thuis, pedagogische studiedag.

Omdat het weer niet stabiel was, zijn we naar een binnenspeeltuin gegaan. Omdat andere scholen les hadden, was het ontzettend kalm. Eerst een zestal jongeren met autismespectrum ("mama, waarom zeggen die niks terug?") uit een MPI die op schoolreis waren, toen die vertrokken kwamen er grootouders binnen met hun drie kleinkinderen. Dat was alles! Quasi het domein voor ons alleen dus.

********************************************************************

zo leuk, met zus haar voeten spelen (en die liet het zich wel gevallen)

********************************************************************

zonder woorden

********************************************************************

Ikke ijdel? Ik kijk gewoon of mijn haar goed ligt!

********************************************************************

fallen angel? Mmja, zoiets

********************************************************************

Ik ben in mijn nopjesssssssssss

********************************************************************

Ssssssst, mama, ik ga niet zeggen dat ge een beetje gephotoshopd zijt, zulle

********************************************************************

dat is toch zo hé, papa, kruipen?

********************************************************************

pffffffffff ik wil helemaal nog niet kruipen, veel te vermoeiend!

********************************************************************

spelen? Huh, ik word daar zo moe van, van spelen

Het is meer dan duidelijk dat we niet meer moeten hopen dat de ingreep geslaagd is... Helaas... Hopelijk brengt de controle woensdag soelaas. Alvast een paar leuke foto's van deze dag:

Ja, betrapt! Yana is aan het pikkedieven, het is ook wel een lekkere taart hé

*****************************************************

Nieuw:  De Yana-mobiel, Thor vindt het allemaal best

******************************************************

Beauty in the Sun

******************************************************

Lekker poseren

*******************************************************

De krant lezen, wat cultuur bijschaven

Het is voorbij...

Al van bij de geboorte had Yana last van haar oogje. 'Wachten tot aan haar zes maanden', dat kregen we telkens te horen van de arts.

Ze werd zes maanden, en haar oogje had nog steeds last van tranen.

wat is dat hier toch allemaal? Yana snapt er niets van, maar zit toch klaar in haar operatiehemdje

Haar traankanaaltje was te nauw, en de oogarts vond het een noodzaak om haar traankanaal via een sonde te verbreden. Vijf minuten, dat is alles zei hij, meer is er niet aan.

Dus kwamen we gisterenochtend binnen, ons meisje nuchter. Om zeven uur meldden we ons aan de dienst opname van het ziekenhuis, om vervolgens naar de dagkliniek te gaan. Thuis was mijn mama om de grote zussen tijdig naar school te brengen. Haar ochtend was ook al ontzettend vroeg gestart.

In een gemeenschapskamer stonden baby- & kinderbedjes klaar. Op Yana's lag een mini operatiehemdje te wachten. "Dat mag ze alvast aantrekken" zei de verpleegkundige, en mijn hart brak... Niemand wil toch dat zijn of haar kind pijn heeft, afziet, in het ziekenhuis terecht komt, als is het, zoals in onze situatie, maar even...

Net voor achten werden we naar het operatiekwartier gebracht. Yana in haar bedje, wij ernaast, verbaasd hoe flink ons onwetend meisje reageerde op al die vreemde gezichten en witte ziekenhuispakken.

Het witte werd geruild voor groene pakken in het operatiekwartier, waar iedereen ontzettend vriendelijk was. Yana speelde vrolijk verder op haar piano in bedje, terwijl iedereen rond ons alle voorbereidingen troffen voor haar operatie. Infuus werd klaargemaakt, het operatiebed werd zonder haar alvast de operatiezaal binnen gebracht, de anaesthesist maakte alles klaar, de arts arriveerde en stond enkele minuten klaar om de ingreep te starten.

Als mama mocht ik mee in de operatiezaal. Had eerst even de tijd om haar te laten rondkijken. Ik legde haar op de tafel, terwijl ons meisje gretig de omgeving en al die groen ingepakte mensen in haar opnam. Niet zo vrolijk meer, maar wel heel ernstig.

De arts begroette haar met die speciale operatiebril op de neus, drukte haar een zoen op haar voorhoofd, en ons meisje fronsde enkel...

Bij het in slaap brengen assisteerde ik, terwijl Yana vocht tegen het mondmasker en de stof die in haar longen werd geforceerd.

En dan ligt je kind daar, ogen open maar niet aanwezig. Je ziet hoe er een infuus wordt aangeprikt en ze niet reageert, je ziet hoe ze wordt geïntubeerd, aan de saturatie wordt gelegd,  maar niet reageert... Er gaan gedachten door je die je niet durft uitspreken, maar je wel meer meeleven krijgt met zij die een kind zijn verloren.

Tien minuten later werd ze naar recovery gebracht, eens goed geInstalleerd mocht ik erbij.  Rustig, kijkend, heel zachtjes strelend over haar handje, het handje waar er een infuus in zit, omdat haar andere handje in veiligheidshouding onder haar hoofdje ligt geplooid, zijlings liggend.

Schone slaapster...

terug op de kamer, haar slaapdiploma heeft ze zeker verdiend

Eigenlijk doen ze het niet in het OC (oogcentrum) maar ze verdiende het: een slaapdiploma! Ze was zo flink, heeft menig harten doen smelten, heeft geen enkele keer gehuild, ons meisje. Een welgemeende handtekening van de 'slaapdokter' als bewijs: ze heeft het zo goed doorstaan haar algemene verdoving.

Eens wakker mocht ze meteen op mijn schoot en haar infuus werd weg gehaald. 'Ze zal wel boos zijn op mij" zij de verpleegkundige die het zou verwijderen, maar ons meisje had enkel oog wat er met haar handje zou gebeuren en was helemaal niet boos.

net na de ingreep, nog niet helemaal wakker

Een tijd later kon ze haar flesje drinken, hield alles mooi binnen, zodat we om half elf naar huis mochten. Haar leed was ondertussen vergeten, al is haar oogje nog heel gevoelig en valt het af te wachten of de ingreep het gewenste effect heeft als verhoopt.

zijn we weg? Ik wil naar huis, het is hier genoeg geweest

Het was zondag en gisteren zo'n fijn weerke, een mens moet daarvan genieten als het kan.

*****************************************************

als het warm is, moet een mens het haar uit het gezicht houden, een haarband kan helpen

*****************************************************

Dus hupsakee, ons gezin naar buiten!

*****************************************************

*****************************************************

Zelfs onze Patch had zich een plaatsje in de zon veroverd, aan de rand van de tuin, op een bergje zand en wat klimopblaadjes om koelte toe te wuiven.

*****************************************************

*****************************************************

Vandaag ben ik naar de Colruyt geweest. Omdat ons Yana niet meer in de MaxiCosi past, mocht ze in de kar zitten. Heel fijn vond ze dat, tot ze twee rionnen verder echt in slaap viel. Even heb ik ze op de arm gehouden, met één hand sturen, maar dat is niet uit te houden.

Effe logisch denken: als ik haar nu in de kar zou leggen? Maar waarop? Handdoeken hebben we voldoende, maar dweilen kan een mens altijd gebruiken hé. Dus hup twee pakken in de kar, naast elkaar, daar ons prutsemieke op en mijn gilet op haar als dekentje. Veel heb ik niet moeten kopen, maar beziens hadden we des te meer. (de foto is met de gsm gemaakt, en dus slecht van kwaliteit)

*****************************************************

*****************************************************

En vanavond bracht papa een massa ballen mee.

*****************************************************

hela hela, het zijn wel MIJN ballen hé

Hij was langs meter Sera gepasseerd, die een tijdje zoet is geweest met balletjes baden, en stuk voor stuk afdrogen (waarvoor nogmaals dank ).

Wij hadden een groot bad klaar staan, en dus mocht ons miss, ondertussen wakker en goed uitgeslapen, letterlijk een duik nemen.

In tegenstelling tot haar twee grote zussen, vindt Yana het super!

Wat gebeurt er als je een stuk brood geeft aan een baby van 7.5 maanden?

Juist, die kneed en verbrokkelt, tot ze ontdekt dat het beter gaat met wat sap bij. Misschien kan ze een eigen babybroodje maken?

14 april:

April klaar en rein, mei zal des te wilder zijn.
Op Sint Tiburtius na de noen worden al de velden groen.

15 april:

April veranderlijk en guur brengt hooi en koren in de schuur.

16 april:

April maakt een bloem en mei bekomt de roem.

21 april:

Warme aprilregen is vast een grote zegen.

22 april:

Wil april toch niet vertrouwen hij is en blijft de ouwe. Nu lacht hij met zonnegloren en dan gooit hij met hagel­stenen om de oren.

23 april:

Sint Joris warm en schoon, heeft ruw en nat tot loon.
Valt er voor Sint Joris geen regen dan komt er na hem des te meer.

25 april:

Marcus die bomen plant, houdt van regen op het land.
Als de kikker voor Sint Marcus kwaakt, blijft hij later zonder spraak.
Als de vors voor Marcus kwaakt, blijft hij later niet be­spraakt.
Sint Marcus koud, ook 't Heilig Hout. (de kruisdagen)
Sint Merk lang en sterk. (vlasteelt)
Zolang voor Marcus warm, zolang na Marcus koud.

31 april:

't Zal gaan dooien zonder fout, als de kraai veel leven houdt.

Het is weer efkes geleden, maar hier een paar foto's van ons Yana.

****************************************************

Een foto met het slabbetje van één, wel geen baby van de dag, toch ons hartediefje

****************************************************

werken in de tuin en nieuwe vriendjes maken gaan hand in hand

*****************************************************

eerste keer zonnebaden

****************************************************

lekker zwoel

*****************************************************

pasen staat garant voor eitjes, lekker eten en pluimen! Lekker kriebelen

*****************************************************

Wat vind je van mijn Bent van Looy look?

*****************************************************

Ze zeggen dat ik precies een kuikentje ben...

Mijn ventje had gisteren een vrije dag om samen er eens op uit te trekken terwijl Yoni en Yenthé op de schoolbanken zitten.

We zijn naar Cadzand gereden, mét onze Thor erbij. Zalig weertje en flink wandelen op het strand! Wat moet een mens nog meer hebben?

Zoekopdracht: zoek de hond (onze Thor) op de eerste drie foto's. Succes!

Er zijn twee dagen in een jaar die ik zo zou willen ruilen; naar de schoenwinkel voor nieuwe schoenen...

Deze keer was Chris wel mee. Dat scheelt, nu Yana er ook bij gekomen is. De vorige keer kroop ik mee door de gangen met een dikke buik, op de knieën om veters te knopen, plakkers te dichten, dikke tenen op te speuren door de nieuwe schoenen heen, ...

Nu komt er, naast de nieuwe seizoensschoenen, ook nog eens stevige schoenen voor de scouts bij. Dubbele miserie...

Hoelang we precies in de winkel hebben gezeten, weet ik niet. Lang, in ieder geval. Maar dat we zijn opgevallen met twee kwettertrienen, rennend door de gangen om nieuwe schoenen uit te testen, dat weet ik zeker!

Yoni wordt een heuse jonge dame. Voor de scouts een stevig paar van Hedgren, voor school een fris zomerpaar met een klein hakje! Ze wordt groot, dat is waar.

Yenthé heft ook een paar stevige stappers voor de scouts, en fleurige Clarks voor school. Met haar hoge wreef is het altijd wel zoeken naar een geschikte schoen.

Deze keer heeft ook mijn ventje mooie schoenen uitgekozen. Wat een verschil met het begin van onze kennismaking, toen was het eerste paar dat paste goed genoeg, nu heeft hij echt gekeken en vooral,  heel goed gekozen!

En in al die schoenenellende, vond ik dat ik ook nog een schoon paarke verdiende, ja toch?

Enkel aan de kassa was het even slikken: 404€, en we kunnen er weer een half jaartje tegenaan...

Waw, wat was het extreem stil vandaag!

Sedert gisteren zitten we zonder telefoon, waarschijnlijk zit het probleem in de modem, en gezien we via internet bellen... Gelukkig kunnen we nog steeds surfen, tv kijken, gsm'en en mailen, oef!

Maar vanmiddag was het nog stiller: ons Yenthé is voor de eerste keer mee naar de scouts gegaan! Kleine meisjes worden inderdaad groot.

Het bevalt haar super, ons ook! We hebben nu een paar uur voor ons drietjes. En terwijl Yana even sliep, hebben we ervan geprofiteerd om even op de WII te spelen,  gewoon: onder ons twee. Lang geleden!

We staan voor een aantal gebeurtenissen in huis. We gaan een paar dingen uitwerken, er komt een terras buiten, ... Dingen om onze tanden in te zetten en waar kan je best informatie opdoen dan in Batibouw?

We waren er vroeg genoeg, en zagen het evolueren van rustig naar ... vreselijk druk.

Waar we echt voor gekomen waren, vonden we niet. Maar we kregen een pak ideeën voor de dingen die we nog willen veranderen, dus klasseren we de dag onder 'geslaagd'.

Maar...

Rond en kort na de middag ergerden we ons te pletter aan de SS'ers.

Nee, geen nieuwe invasie van 'De Duitsers', maar wel van

STUDENTEN EN SENIOREN.

De studenten, duidelijk gedropt met een opdrachtenlijst, vonden de uitstap ideaal geplaatst om het kieken uit te hangen en al spelend door de gangen te rennen.

De senioren, slenterend door de gangen om dan plots, zonder meer, stil te staan voor de wielen van de kinderwagen. Ik zal er vast een paar mee gehad hebben met het voorste wiel. Wij zijn immers wel doelbewust op zoek gegaan. Ik vraag me eigenlijk af of al die senioren nog veel te bouwen of verbouwen hebben. We hadden er vernomen dat een groep  aan vrijkaarten waren geraakt, en als senior met de trein reizen is immers ook super voordelig. Dé ideale uitstap dus voor hen, al vallen zij toch ver buiten de doelgroep waarvoor Batibouw op poten wordt gezet. En dan nog, wie wel wil bouwen/verbouwen geraakt niet meer aan vrijkaarten, omdat die al in de schuif van de senior ligt, zodat die wel de 12€ per kaart mag neertellen. Ga geen discussie aan met hen, want dan krijg je de 'zij kunnen het betalen, wij met ons pensioentje...'-truc. Terwijl wij ons te pletter betalen aan belastingen, en ons later nauwelijks tot geen pensioen rest...

De tijd van het breiwerk voor de open haard is al lang voorbij, dat is duidelijk.

UIT DE KINDERMOND:

YENTHE: "Wat zijn daklozen?"

MAMA: "Dat zijn mensen die geen huis hebben, ze leven op straat."

YENTHE: "Dat is veel te gevaarlijk, ze moeten op het voetpad komen."

UIT DE KINDERMOND 2:

Terwijl Yoni de 'moonwalk' doet door de badkamer;

"Ja, mama, Michael Jackson heeft mij geïrriteerd." (terwijl ze bedoelde: geïnspireerd).

Gisteren waren we allen te gast bij Yana's peter Pascal, Miek en Sigrid. Ook meter Sera en Jacky waren uitgenodigd, wat een gezellige drukte met zich mee bracht.

Drukte, tja, daar zorgde uiteraard ook onze Thor voor. Miek en Pascal hebben zelf twee grote, prachtige honden, en het was geen probleem dat Thor met ons zou meekomen.

Uiteindelijk is dat nog een avontuur op zich geworden...

Eerder schreef ik al over Thor's verleden. Hij heeft het niet mooi gehad, zie ook http://baby-thuisbij.skynetblogs.be/post/7648479/over-alice-in-wonderland-en-nachtvlinder, en dat werd nog eens pijnlijk duidelijk.

Angstig, hyperventilerend, dat zijn de woorden die hem het beste omschreven. Eerst had hij de autorit van een uur, waarbij hij de laatste tien minuten het moeilijk kreeg. Eens aangekomen zijn de mannen gaan wandelen met de honden ter kennismaking en om rust te brengen, maar dat was tevergeefs. Onze Thor is duidelijk geen uitstappen gewoon en zat gejaagd dat het niet mooi was. Uiteindelijk heeft hij och arme fel over gegeven.

Maar ondanks de angsten van onze woefke, was het een heel fijne dag. Iets minder voor meter, natuurlijk, die Yana breedlachend van arm naar arm zag verhuizen, maar zelf enkel boze blikken en tranen kreeg op haar schoot. Uiteindelijk zou ze Yana kunnen 'omkopen' met de Ferrero Rocher's. Meisjes en chocolade, het klikt blijkbaar al vanaf de babytijd.

Peter Pascal wint dan weer de prijs van het meest vertederende moment. Yana is op zijn borstkas ingedommeld, en dat leverde enkele mooie plaatjes op. Haar peter is beslist Yana's Valentijntje van 2010!

Een heel fijn samenzijn... Bedankt!

Er zijn zo van die dagen dat alles tegenwerkt.

We hadden deze week al het ongeval van Chris. Terwijl hij Thor uitliet, werd hij omver gemaaid door een roekeloze chauffeur die nog minder goed uitkeek. Het bleek dan ook nog eens de vader te zijn van Yenthé's vriendje, zodat er een delicaat kantje aan kwam te zitten. De man wou het allemaal zozo regelen, en Chris durfde niet te weigeren...

Dan zitten we met ons kleinste, nog geen zes maanden oud, maar 's nachts het fuifbeest uithangen, dat lukt haar al aardig!

Voorbije nacht was het weer prijs... Een hele tijd heeft ze liggen huilen, zonder reden. En als je dan  komt kijken, en ze je hoofd boven haar bedje ziet, krijg je de mooiste lach als ontwapenende inzet. Ze is zo eentje die niet veel slaap nodig heeft, dus dat belooft voor later!

Ondertussen groeien dan ook onze oogzakken aan! Ik had haar vandaag haast op de trein gezet richting meter!

Maar we hadden vandaag andere 'katten te geselen'.

Toen Thor plots niet meer recht kon, koorts had en zo hevig schudde als een rietje, toen wisten we dat er iets ernstigs aan de hand moest zijn. Een hond moet leven uitstralen, niet verlamd op de grond liggen puffen van pijn.

Ik heb onze dierenarts gebeld, die op haar beurt een dikke twee uur later in de praktijk zou zijn. Die tijd ging tergend traag voorbij, en de angst sloeg ons om het hart. Het zou toch niet waar zijn dat we hem na een goeie maand al moeten afgeven...? De vraag spookte door onze hoofden... Op zo'n momenten ben ik altijd dankbaar dat mijn mama en broer altijd bereid zijn om te komen helpen. Ze zijn in de auto gesprongen en hierheen gereden om op de meiden te letten. Zo kon ik mee naar de dierenarts, Thor helpen in- & uit'laden', de pijn van  het afscheid (?) delen. Ik had al een 'laatste' foto genomen, we namen alle mogelijke scenario's door, waarbij we ook het ergste niet uit de weg gingen, hij is tenslotte een hond van bijna 10 jaar.

Uiteindelijk bleek het vandaag een geknelde zenuw, maar nog zoveel meer dan dat...

Het onderzoek van ons 'mateke' bracht veel onheil aan het licht. Zijn gedrongen houding toonde aan dat hij als puppy werd gehouden in een veel te kleine bench, waarbij hij niet kon volgroeien, én een vergroeiing heeft aan de basis van de sacrale wervels. Arthrose in de gewrichten, en de wonden die hij aan zijn poten had (en nog een beetje heeft, doch geneest), waar we van dachten dat het van een ongeval moest zijn, zijn likwonden. Een hond gaat zich tot bloedens toe likken aan de voorpoten uit verveling.

In de tijd dat Thor bij ons is, is hij reeds een kleine 2 kg aangekomen, wat hem  nog steeds een 2 à 3-tal kilo onder zijn 'normaal'gewicht brengt.

En dat hij zich gedraagt als een jonge pup getuigt, volgens de dierenarts, van een vroeger leven in eenzaamheid, afzondering. Alles is nieuw, verwonderd hem. Ze omvatte het zo mooi dat Thor nu een leven leidt als Alice in Wonderland. Alles is nieuw, alles wordt ontdekt.

De dierenarts schetste het leven dat Thor moet gehad hebben voor zijn verwelkoming hier:

• opgesloten in een veel te kleine bench, waardoor er vergroeiingen zijn
• jaren moeten doorbrengen in volle verveling
• gewrichtsproblemen en door onder- en/of minderwaardige voeding

Dat we dus nu een hond een betere oude dag kunnen bezorgen, dat doet ons zoveel deugd.

De weekendtoeslag kon ons niet schelen. Thor werd geholpen met twee spuiten in de onderrug, en zal vanaf nu dagelijks medicatie moeten krijgen. Maar hey, we hebben hem nog bij ons hé, en zijn gelukkiger bestaan in ons warm nest maakt hem die lieve, trouwe viervoeter waar we naar verlangd hebben. Dat hij zijn deken graag deelt met Patch, dat doet ons hart zo wie zo smelten. Dat het met Åna nooit in orde lijkt te komen, ach, dat zien we later wel.

Ons meisje wordt groter. Nu houdt ze van piano spelen, Plopje, intens veel van Bumba en haar flesje. En daarna? Slapen op papa's schoot (die zijn ogen ook niet meer kan open houden).

Het is hier druk geweest de laatste dagen. Ik weet het, ik val ongelooflijk in herhaling.

Het voorbije weekend was het Yenthé's verjaardag. Zaterdag feest voor de vriendjes, zondag voor de familie. Een druk weekend, maar altijd heel gezellig als we met ons allen samen zijn en kunnen eten en drinken!

Maandag was het minder, mijn wasmachine is stuk en wordt pas volgende week dinsdag hersteld. Blijkbaar zijn er veel met een kapotte wasmachine en ik heb horen waaien dat het te maken heeft met het koude weer...? Wie dit kan uitleggen, mag mailen naar cibee22@hotmail.com

En sebiet vertrek ik alweer naar school. Het is vanavond photoshop-examen, en ik heb niet gestudeerd, noch geoefend... Geen tijd gewoon.

Ik vraag me af of dit tempo ooit nog naar beneden gaat...

Eerst Yana's fruitpap.

Ik voel me vaak als roadrunner. Meep meep en ik ben ermeer weg!